Snimao je i čuvao: 766 godina Bihaća kroz objektiv jednog čovjeka

Hasan Arnautović, vjerni hroničar bihaćke regije, svojom izložbom fotografija, historijskih dokumenata i prikazom dokumentarnih filmova u Gradskoj galeriji obilježio je 766. rođendan Grada Bihaća. Hasan je član asocijacije filmografa BiH, za svoje dokumentarce “Mlinovi izgubljeni u vremenu”, “Javorov kod”, “Una – jedna jedina”, “Bihać grad za sva vremena”, “Vrijeme”, “Mehmedova crkva”, “Serenada boja”, “Raif”, “Život pod opsadom”, “Aerodrom Ćoralići” i “Povratak dabra na Unu” dobio je brojne nagrade i priznanja na filmskim i turističkim festivalima u zemlji, širom regije i svijeta.

Majstori zanata

Njegova izložba “Retrospektiva pogleda” ostaje otvorena i naredne sedmice i mnogo je više od umjetničkog događaja. Bišćani je opisuju kao susret s vremenom koje je zabilježeno, sa sjećanjima koja traju i s pogledom koji decenijama čuva lice grada. Dok Bihać slavi stoljeće za stoljećem, slavi i čovjeka koji ga je strpljivo, tiho i vjerno posmatrao, te sačuvao za generacije koje dolaze.

Hasan Arnautović, iako je u penziji, i danas je zauzet filmskim projektima na kojima radi. Kolegama koji su počinjali novinarsku i fotografsku karijeru u Bihaću, objašnjavajući u detalje majstorije ovog zanata. I on je učio od starijih.

– Moji počeci su bili u Dopisništvu TV Sarajeva, novinar Muhamed Mulić već je 1969. zadužio prvu filmsku kameru Bolex 16 mm, tako da sam s njim odlazio na zadatke. Zatim je kolega Milorad Nikolić radio se sa takozvanim Frizolajtom, filmom koji je bio crno-bijeli, a kamera se pokretala oprugom. Nakon vojnog roka 1975. godine, započinjem honorarnu saradnju sa TV Sarajevo i tek 1977. počinjemo snimati color trakom Kodak. Tih godina su se materijali iz Bihaća slali autobusom do Sarajeva, prisjeća se Arnautović.

Kada je prvi put otišao u RTV dom u Sarajevu, legendarni Mustafa Mustafić ga je pohvalio za snimke i dao mu nekoliko savjeta. Godine 1978. dobio je stalni posao snimatelja. Da bi montirao reportaže, dolazio je u Sarajevo u RTV dom i tu je bio u prilici da uči.

– Tad sam upoznao montažerke Naca, Tića, Bojana Mulića i nedavno preminulog Veska Kadića. Urednici koji su stavljali potpis na moj putni nalog Aleksandar Vujisić, Mirko Kapor, Besim Cerić, Mufid Memija, Senad Hadžifejzović, Budo Vukobrat, Konstantin Jovanović. Onda su kod mene u Bihać dolazile kolege Amir Selman, Dževad Čolaković, Branko Galić, Anton Vidoš. Redale su se godine, snimanja, išlo se u Sijera Leone, Senegal i Mauritaniju. U Teheranu smo pratili 4. godišnjicu Iranske revolucije, išli na front u Zaljev tokom iračkog rata. Kod kuće bih pratio razvoj našeg kraja, početak izgradnje fabrike za frižidere, veliki uspon Agrokomerca sve do hapšenja Fikreta Abdića i njegovo suđenje, prisjeća se Arnautović.

Onda se radilo preko ITC-a Banjaluka, pa se zalagao za osnivanje ITC-a u Bihaću. Kada je počeo rat u Hrvatskoj, išao je na ratište u Knin i Dvor. Kada je JNA prekinula komunikaciju odašiljačima, Hasan je sa kolegama opremu preselio u Kantonalnu bolnicu Bihać, a izvještaje su skrivali u kolima Hitne pomoći i slali u Zagreb.

– Veze sa Sarajevom se prekidaju i Bihać ostaje u totalnoj izolaciji, mi uposleni dobijamo otkaz. Krajem 1992, na inicijativu komandanta 5. korpusa Ramiza Drekovića, opremom ITC-a započinjemo rad Televizije Bihać, sve do deblokade i spajanja sa Televizijom BiH, gdje smo ponovo primljeni u stalni radni odnos, bez konkursa, prisjeća se Arnautović.

Kolege

Ovaj veliki čovjek o sebi ne može pričati, a da ne ističe svoje kolege kao što su Josip Ujević, Adem Alagić, Dubravko Handžić, Samir Brkić, Boris Vinčar, Reuf Mašić, Nurko Handžić, Alen Arnautović, Nijaz Handžić. Sa ljudima je živio i radio, ispratio je početak karijera Kenana Alagića, Almira Budimlića, Muhameda Pehlića, Samira Delića, Mate Klarića.

Uz njega su počeli raditi i novinari Mirza Sadiković, Elvira Cerić, Aleksandra Vinčar, Esad Budimlić, Enesa Hrustanović, Lana Jašarspahić, Dolores Batas, Ilda Alibegović, Haris Domazet, Ines Alijagić, Majda Jusić, Dalila Vojić, Alma Dizdar, Širin Jusufhodžić, Aida Štilić, Alem Dedić, Armin Pašić, Dijala Halilagić, Sara Jusić. Svi oni su zahvalni Hasanu, a zahvalni su mu Bihać i cijela Krajina.